Moi boas señores/ras navigantes da rede.
Parece que este blog vai quedar pra colocar anecdotas e sentimentos, jejej, o fago só porque asi o poden ler os meus contactos de msn é porque estranamente esta moi ben colocado nos buscadores.
Poñome a escrivir é non paro, jajaj, escapome do tema.
O 29 de marzo foi o campionato galego de wushu, o segundo no que participo, e nun principio foi algo raro, era a primeira competicón que non ia ninguen a verme.
Celebrouse en Lugo, é a viaxe a disfrutei moitisimo, encnatame a zoa centro de Galiza, pasando pola zoade monte vaixo de Ourense cos toxos en flor que deixan todo o paisaxe de amarelo (a miña cor favorita), e pola ribeira sacra cos seus montes infinitos e os seus pequenos pobos.
Xa en Lugo fun a estiralas pernas e tomar un cafe (pra os nervios), tiven que subir ata muralla romana pra encontrar unha cafeteria aberta, y vaia coincidencia encontreime con Jose Manuel, the best of the best en sur e como persoa.
Xa na campetición non disfrutamos do tapiz chino, aida que xa esperaba que non estivera.Estivo ben que soara o imno galego, nunca o escoitei nunha competición en 16 anos.No comezo estaba algo perdido, toda esta xente se coñece e eu todavia son o novato, jeje, e o fatabame Rodi, pero pouco a pouco xa estaba na salsa, jejej, acostumado as competicións de Disom onde hai moito mal rollo cos contrarios, pois en wushu todolos competidores de moderno animamos os outros como se fosen do mesmo clube, estivo xenial.
En canto as duas provas nas que competin, pois, en Nanquan tiven moitisimos desequilibrios, un momento de descontrol e ademais fixen a forma en 1'17'', meu profesor me conmentou que entrenando fago todo mais forte e a expresión e mais dura.En Nangun no comezo da forma xa me caiu o palo, jajajjaa, pero o resto da forma me saiu vastante ben, quedei contento con iso, ainda que me comentaron que teño que imprimir mais forza a todo, non so os finais.
E bueno nada mais, fui un domingo xenial e agora queda o internaciona de Ourense, pero demomento non podo facer nada xa que estou lesionado.
Unha aperta a todolos/as que aguantaron lendo ata aqui